“Şiir yazmayayım da duygular sahipsiz mi kalsın?”
Bir fincan kahvede, verandadaki çiçekte, saklanan bir sabahlıkta yaşamaya devam eden bir sevgi… Türkan Geçer, Sen
Evime Çoktan Taşınmıştın’da, insanın gündelik hayatına yerleşen özlemi anlatıyor. Beklenen sevgili gelmese de hatırası evin her köşesinde kendini duyuruyor.
Bu şiirlerde aşkın sitemine eski dostlukların, aile sofralarının ve özenle yazılmış mektupların özlemi eşlik ediyor. Deniz ve kuşlar söylenemeyen sözlere ortak olurken, gündelik hayatın küçük aksilikleri hüznün arasından gülümsetiyor. Doğanın güzelliğine duyulan hayranlık, soğukta kalan bir canlı için duyulan kaygıyla buluşuyor.
Geçer, sevmenin çelişkilerini konuşmanın doğallığını taşıyan bir dille şiire dönüştürüyor. Kavuşmayı bekleyen ses, kimi zaman kendi yalnızlığına sahip çıkıyor. Sen Evime Çoktan Taşınmıştın, yarım kalmışlıkların yanında, incinse de sevmekten vazgeçmeyen bir duyarlılığın kitabı.
